Wat is HCM?


Bij katten zie je eigenlijk alleen de hypertrofische cardiomyopathie (HCM). Er zijn ook nog andere vormen, o.a. 'gedilateerde 
(= verwijde) cardiomyopathie' (DCM). Die zie je zelden meer, omdat die veroorzaakt wrdt door een tekort aan het aminozuur taurine,  dat tegenwoordig aan alle commerciële kattenvoeders wordt toegevoegd. Wel zie je deze vorm nogal eens bij de hond. Bij de zogenaamde 'restrictieve cardiomyopathie' is de wand van het hart

'verbindweefseld'. Deze typische kattenziekte komt eveneens zelden voor.  Bij de hypertrofische cardiomyopathie zie je een sterk verdikte wand van de linker kamer van het hart en ook van de wand tussen beide kamers.

Daardoor wordt de wand van de linker kamer steeds 'stijver' waardoor deze zich niet voldoende kan vullen. Bovendien wordt het volume van de linkerkamer steeds kleiner, met als gevolg dat minder bloed rondgepompt wordt en de ruimte in de linkerboezem vergroot. Daardoor bestaat de kans op bloedstolsels in de verwijde linker boezem die vervolgens in de aorta kunnen komen en trombose in de slagaders van de achterpoten veroorzaken.

Het gevolg is koude achterpoten of zelfs verlammingen. Door de drukstijging in de linker boezem neemt de druk in de longvaten toe, wat weer leidt tot  oedeem (= vochtophoping) in de longen. Tevens wordt bij HCM een goede beweging van de hartkleppen belemmerd, waardoor de hartfunctie alleen maar verder achteruit gaat.
Symptomen Cardiomyopathie leidt uiteindelijk tot hartfalen. Meestal treedt de aandoening pas na 2-3 jaar op en wordt dan in het verloop van de tijd steeds ernstiger. 
Een enkele keer ook als de kat nog veel jonger is. Op jonge leeftijd merk je er vaak nog niets van. De meeste katten met HCM zijn suf, ernstig benauwd of ademen snel. Vaak ademen ze daarbij door de mond. Soms vallen ze plotseling flauw of gaan acuut  dood door hartstilstand. Vaak hebben ze ondertemperatuur en weinig of geen eetlust. De hartfrequentie is doorgaans hoog, maar andere katten hebben juist weer een normale of zelfs te lage hartslag. Dat laatste zie je vooral bij te lage lichaamstemperatuur. De pols in de lies is slecht te voelen. Bij auscultatie (beluisteren) van het hart is duidelijk een hartruis te horen, maar niet elke hartruis betekent HCM. Soms is er een typisch galopritme te horen.

Vraag aan je dierenarts of je ook eens mag luisteren. Katten met een te snelle en/of onregelmatige hartslag zijn verdacht van HCM. Bij katten met koude achterpoten of plotselinge achterhandverlamming

is de diagnose wel zeker. Soms zie je het ook optreden aansluitend aan een narcose of een andere vorm van stress. In het eindstadium is de kat vermagerd en heeft ademnood.

Wanneer er een oorzaak was voor HCM zie je juist vooral symptomen die daarbij passen (hypertensie, hyperthyreoidie)
Diagnose De klinische verschijnselen, alsmede ras en leeftijd, bij de kat, het beluisteren van het dier, röntgenonderzoek (let wel: foto is soms heel normaal,
dat geldt ook voor het ECG) en echografie kunnen tot de juiste diagnose leiden. Met een echo meet men de dikte van de hartwand Er is geen genezing mogelijk, maar met medicijnen kunnen HCM katten soms nog wel 6 jaar of langer leven.
Bij sommige rassen is de prognose slecht (Maine Coon). Indien er een oorzaak is voor de HCM welke behandeld kan worden, kan de kat goede herstellen.
Ook de ernst en uitgebreidheid van de beschadiging van de hartspier bepaalt natuurlijk mede de vooruitzichten. Hoe eerder met een behandeling wordt begonnen, hoe beter de prognose.
Erfelijkheid Gezien de erfelijke achtergrond moet men katten met HCM uitsluiten van de fok. De kattenwereld is zich goed bewust van het probleem en menig

fokdier wordt preventief gescreend. Dankzij dit fokbeleid zijn veel katten symptoomloos.